Verse sneeuw

Het sneeuwt! Eerst heel dun en hard op het gezicht, angstig dichtbij regen maar langzaamaan worden de vlokken dikker.

Vandaag zag de beroemde sonnenhang, waar ik volgens de meiden altijd naar toe wil en waar de kap over de sroeltjeslift de wereld een warme gloed geeft, er zo uit met veel te veel kale plekken. 

Nog even door en dan worden we morgen wel wakker in een witte wereld en is de teleurstelling van vannacht toen ik hoopvol naar buiten keek en nog niks zag, vergeten. Een nog grotere teleurstelling is dat Hannah echt de griep heeft.

Het lichtend voorbeeld die de benen soepel onder het lijf laat draaien met een stil bovenlijf zoals het hoort kon niet mee skiën vandaag en we hebben haar gemist op deze heerlijke skidag. Vanochtend op de Biberwier waar we ons boven op de berg een weg moesten zoeken door de dichte mist. Kras kras deden de skies over de maagdelijk geprepareerde piste op naar het volgende bordje of de jochlift die uit de mist opdoemde. Nog iets hoger langs loofbomen met dun laagje sneeuw en veel besneeuwde sparren en met alleen het brommende geluid van de lift. De piste voor onszelf doet me denken aan Noorwegen. 

Breed over de hellingen naar beneden tot de mist opklaart en we weer bijna recht  voorruit mogen en dan weer goed vasthouden in het sleepliftje. 

Lunchen met brezl, worst en zuurkool en dan op naar de Wettersteinbahn, lekker vertrouwd zoals Bodil zegt. 

Naar boven, de blauwe, weer naar boven, nog een keer, even die rode en die zwarte viel niet tegen en daarna was die rode weer heerlijk. Heerlijk tijdverdrijf en niets aan je kop behalve voorop zitten, stok insteken en draaien.