Gordijnen open: ja sneeuw. Mijn enthousiasme wekte Bodil die ook meteen een enthousiaste kreet liet horen vijf minuten later gevolgd door Dagmar. Wakker worden in een witte wereld is geweldig. Wees jaloers,al die mensen die van winter en sneeuw houden.
Het appartement is in de herhaling vanwege het uitzicht, niet vanwege de witte leren bank, stoelen waar je vanaf glijdt en de spaarzaam ingerichte 70-ties keuken met elektrische kookplaat en precies vijf bordjes, vijf kopjes, vijf messen, vijf vorken en wel een......
Senseo?!? Jee, wat is die koffie vies. Alle winkels afgeweest voor een koffiefilter en hoewel je de snelste skispullen kunt kopen of een lederhosen of dirnl, een Blokker hebben ze niet. De tip van de meiden om een een weekje zonder koffie te doen om de verslaving eronder te houden, heb ik terzijde gelegd net zoals hun opmerkingen over mijn uiterlijk, hoe ik kijk en wat ik zeg. Ik ben gaan knutselen.
Heerlijke koffie! Daarna weer fris in het skipak op naar de piste. Op verzoek naar de Ehrwalder alm waar je naast Duits vooral Drents, Twents en Gronings hoort.
Veel verse sneeuw, wel anders skiën met meer weerstand, meer hopen waar je net als bij zoveel dingen beter dwars doorheen kunt. Gewicht naar voren voor de juiste druk en zonder nadenken bochtjes draaien en af en toe even ongecontroleerd alle kanten op. Ging zelfs bij mij best goed. En dat met al die andere mensen om me heen, want dit is een uiterst populaire piste.
Na de lunch 'thuis' om ook even te kijken hoe het Hannah verging met de griep, opnieuw naar de Wettersteinbahn waar Iets van Bodils ski losliet en de chagrijnige verhuurder vond dat normale slijtage ook op ons moest worden verhaald. Heel snel dat gedoe vergeten met een Weizer.
En nog even de sneeuw in om op te frissen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten