Waar gaan we naar toe?

Naar Duitsland. De top van de 2950 meter hoge Zugspitze ligt in Duitsland. Vanuit Ehrwald met de kabelbaan 1700 meter de lucht in. Een heel mooi maar spannend uitzicht op de bergen en de diepte. Ik was even vergeten dat dit niet mijn hobby is. We zouden vanochtend doen wat Hannah wilde, maar we dachten daarbij aan skieën en niet aan op de bank liggen waar zij voor moest kiezen. Nog niet fit. Met impulsief beslissen ben je niet voorbereid en we misten net de kabelbaan en hadden 20 minuten de tijd om te genieten van een familie waarbij de vader alleen chagrijnig kon reageren op zijn vrouw omdat zij de auto niet goed parkeerde, omdat zij de kinderen niet op tijd vertrekklaar had en omdat zij weer vroeg terug wilde om de skilles van de kinderen te halen. Moeders keek om zich heen en lachte alle ongemak weg. Heel vermoeiend om zoveel ongeluk te aanschouwen. 

Boven op de Gipfel (=top) de lift in, panoramadek over, andere lift in ondertussen slepend met ski's en stokken en dan nog in een klein kabelbaantje als haringen in een ton. Ik wist nog dat Zugspitze gedoe was maar zoveel? Wat staat daar tegenover? 

Prachtige bergen dat wel maar het skiën is alpine met veel stuifsneeuw en geen bomen. Op deze 5e skidag had ik last van de benen en ging hobbel de bobbel totaal controleloos de berg af steeds denkend dat ik er niets van kan en dat ik die hoge snelheid eigenlijk vreselijk vindt. Alle lol van gisteren kwijt. Remko zei lachend dat als dit mijn slechte dag was, ik erg meeviel. Inderdaad geen gejank vandaag. 

Lekker vroeg terug gegaan en genoten van de rit naar beneden met uitzicht en...

...diezelfde gezellige familie. De kinderen net zo verwend als vader (4 oreo verdelen over 4 personen vonden zij 2 voor ieder) en moeder bleef weglachen. 

Na het dagelijkse ritje langs de Mpreis voor buttermilch, semmel en abendessen de middag lekker ontspannen doorgebracht op ons eigen Wettersteinbahn. En wie lukte het mee te gaan? 

Voor haar doen ging ze als een bejaarde rechtop naar beneden maar de frisse lucht deed haar goed.

En hier op ons vertrouwde plekje wist ik ook weer hoe het moest. Gewoon diep zitten, huppend door de bochten, handen vooruit en alleen de stokken zwiepen voor en achteruit. Het was weer even een soort vliegen over die sneeuw. 

En net op tijd weer binnen voor het begon te regenen! Argh! Sneeuw willen we.